Porównanie probiotyków

❄ Nasza opinia

Punkt odniesienia i produkt, po który większość weterynarzy sięga w pierwszej kolejności. Liczy się szczep: Enterococcus faecium SF68, zdeponowany pod numerem NCIMB 10415, zarejestrowany jako dodatek zootechniczny 4b1705. To zdecydowanie najlepiej udokumentowany szczep u kotów i jedyny przypadek na tej stronie, w którym dokładnie wiadomo, o czym mowa.

Ma też własną zaletę: 55% białka, co czyni go najsmaczniejszym dla kotów w zestawieniu. U kota, który grymasi, ten szczegół przesądza o wszystkim — odrzucony probiotyk na nic się nie zda. Do tego trzy prawidłowo dawkowane przeciwutleniacze: witamina E, witamina C i beta-karoten.

Początkowo umieściliśmy go na drugim miejscu, za wersją Plus. Obliczenia skłoniły nas do zmiany zdania i wolimy to powiedzieć otwarcie: wersja Plus nie dostarcza więcej bakterii, tylko psyllium. Szczegółowo wyjaśniamy to rozumowanie w kolejnym opisie. Przy tej samej dawce bakterii jest to więc tańszy z dwóch produktów, a do tego smaczniejszy.

Pozostaje to, co zarzucamy także gdzie indziej: „mięso i produkty pochodzenia zwierzęcego”, bez nazwania żadnego gatunku. I cena, której trzeba spojrzeć w oczy — 1 166 € za kilogram proszku. Nie kupuje się proszku na wagę, lecz mikrokapsułkowane żywe bakterie i szczep o udokumentowanym pochodzeniu: ale przy ponad jednym euro dziennie na kota nie jest to suplement, który podaje się przez cały rok całej hodowli.

❄ Nasza opinia

Początkowo umieściliśmy ten produkt na pierwszym miejscu, ufając obliczeniom jtk. Myliliśmy się, a ta korekta zasługuje na szczegółowe wyjaśnienie, bo dotyczy także wielu innych etykiet.

Wyjściowe rozumowanie wydawało się solidne: 5×10¹¹ jtk/kg to 5×10⁸ na gram, saszetka waży 1,5 g, a więc 7,5×10⁸ na dawkę wobec 5×10⁸ w wersji klasycznej. Półtora raza więcej. Tyle że trzy fakty temu przeczą.

Po pierwsze, składniki analityczne. Białko spada z 55% do 37%, tłuszcz z 19% do 12,5%. W obu przypadkach to dokładnie dwie trzecie wartości wyjściowej. To nie jest zmiana receptury: to rozcieńczenie. Wersja Plus to dwie trzecie klasycznej FortiFlory i jedna trzecia psyllium — 0,5 g włókna w saszetce 1,5 g.

Po drugie, etykiety północnoamerykańskie tych samych produktów, które podają dawkę na saszetkę, a nie na gram: 1×10⁸ jtk na saszetkę zarówno w wersji 1 g, jak i 1,5 g. Identycznie.

Wreszcie zdrowy rozsądek: psyllium nie zawiera bakterii. Rozcieńczenie proszku włóknem ich nie tworzy.

Wniosek: wersja Plus to klasyczna FortiFlora z dodatkiem 0,5 g psyllium na saszetkę. I tu cena staje się ciekawa. Opakowanie zawiera łącznie 15 g psyllium. Luzem to włókno kosztuje od 17 do 60 € za kilogram, w zależności od marki i opakowania: te 15 g jest więc wartych od 25 do 90 centów. Płacą Państwo za nie od 1 € do 4,50 € więcej niż za wersję klasyczną, w zależności od sprzedawcy.

Przy 36 € to nie skandal — euro za to, żeby nie trzeba było samemu dozować włókna, da się obronić. Przy 39,45 € już raczej tak. Ciekawostka przy okazji: wersja Plus jest tańsza za kilogram niż klasyczna, 800 € wobec 1 166 €… właśnie dlatego, że jedną trzecią opakowania stanowi psyllium sprzedawane w cenie probiotyku.

Mimo to włókno jest naprawdę przydatne przy miękkim kale, a gotowa dawka w saszetce jest wygodna. Jeśli tego właśnie Państwo szukają, proszę porozmawiać z lekarzem weterynarii: psyllium można też podawać osobno, za kilka centów dziennie, a to on oceni, czy jest wskazane dla Państwa kota.

❄ Nasza opinia

Na papierze to najciekawszy konkurent obu produktów Purina: ten sam gatunek bakterii, ta sama cena, wyprodukowany we Francji i baza smakowa, która podoba nam się bardziej — hydrolizowana wątroba i serce kurczaka, wymienione z nazwy, tam gdzie Purina pisze „mięso i produkty uboczne”. Witamina E, selen i rozmaryn jako naturalny przeciwutleniacz stanowią porządne uzupełnienie.

Dwie rzeczy nie pozwalają nam umieścić go wyżej — i są to dwa problemy z etykietą, a nie z produktem.

Po pierwsze, jednostka. Na opakowaniu podano „3,5×10¹⁰ JTK/g” pod nagłówkiem „na kg brutto”. Oba zapisy nie mogą być jednocześnie prawdziwe: w przeliczeniu na gram byłoby to siedemdziesiąt razy więcej niż w preparacie FortiFlora, w przeliczeniu na kilogram — czternaście razy mniej. To najważniejsza informacja w przypadku probiotyku, a jest nieczytelna.

Po drugie, numer szczepu. Numer, który odczytaliśmy, nie odpowiada referencyjnemu depozytowi szczepu dla kotów, NCIMB 10415. Może to być błąd odczytu z maleńkiej etykiety — albo inny szczep, co zmienia wszystko.

Zaktualizujemy ten opis, gdy tylko uda nam się dokładnie odczytać opakowanie. W obecnym stanie to obiecujący produkt, którego nie da się uczciwie porównać z dwoma pozostałymi.

❄ Nasza opinia

Nie ma w nim żadnych żywych mikroorganizmów i trzeba to powiedzieć od razu. „Drożdże” figurują wśród składników, bez szczepu i bez liczby JTK: gdyby były żywe, przepisy nakazywałyby zadeklarowanie ich jako dodatku zootechnicznego wraz z numerem, tak jak robi to Purina. Są to więc najprawdopodobniej drożdże inaktywowane.

Czym jest w rzeczywistości: inuliną i pektyną — dwoma prebiotykami — proszkiem z dyni jako źródłem błonnika oraz kaolinem, glinką o właściwościach adsorpcyjnych. Innymi słowy: środkiem poprawiającym konsystencję kału. I dokładnie to Francodex zapowiada czarno na białym na opakowaniu: „poprawia konsystencję kału”. Marka nie oszukuje; to półka wszystko miesza.

Przydatny więc, ale do czegoś innego. Trzy ograniczenia, które warto znać, podaje sam producent: nie dłużej niż siedem dni z rzędu, nie przed ukończeniem trzech miesięcy i nigdy w przypadku zaparć. U kocięcia w trakcie zmiany karmy to nie jest produkt, którego szukamy.

Jego stosunek jakości do ceny również się nie broni: przy 0,33 € za tabletkę płacą Państwo za inulinę, pektynę i kaolin, podczas gdy pół grama psyllium na wagę kosztuje mniej niż 3 centy i spełnia to samo zadanie. Szczegółowe wyliczenie przedstawiamy nieco niżej.

❄ Nasza opinia

Ostatni, i to z dużą stratą. Po pierwsze dlatego, że to nie jest probiotyk: FOS i inulina to prebiotyki, w saszetce nie ma ani jednej żywej bakterii.

Po drugie — i to przeszkadza nam najbardziej — z powodu nazwy. „Vers O Net”, tradycyjne rośliny odrobaczające na froncie opakowania, miejsce na półce ze środkami przeciwpasożytniczymi u kilku sprzedawców: wszystko sugeruje środek odrobaczający. To nie odrobacza. Żaden przysmak nie zastąpi weterynaryjnego środka odrobaczającego, a w hodowli ten punkt nie podlega negocjacjom — schemat odrobaczania ustala się z lekarzem weterynarii, a nie przy półce z przysmakami.

Słowo o roślinach, z zachowaniem proporcji. Czosnek jest toksyczny dla kota: uszkadza czerwone krwinki, a kot jest na niego bardziej wrażliwy niż pies. Wrotycz zawiera tujon, który działa neurotoksycznie. Przy obecnych stężeniach — 0,08% i 0,03% — faktycznie spożyta ilość jest znikoma i przy zalecanym dawkowaniu nie ma zagrożenia. Mimo to dodawanie czosnku do produktu przeznaczonego dla kota pozostaje dla nas wyborem dyskusyjnym.

Pozostaje to, czym jest naprawdę: przysmakiem zawierającym 24% tłuszczu, z witaminami i odrobiną błonnika. Jako przysmak — czemu nie. Jako odpowiedź na problem trawienny — nie.